(دو تن فقیر)

(دو تن فقیر)

فقیری بگفتا به هم دردِ خویش
که دیشب چه خوردی تو ای دل پریش

بگفتا که دیشب نخوردم مگر
به مانند هر شب زِ خونِ جگر

پَس از آن برفتم زِ دردِ شکم
به یک گوشه خفتم، درآغوشِ غم

تو اینک بگو! دیشب ای بینوا
چه خوردی به دولت سرایت غذا

بگفتا چه پرسی ! که دانی چو تو
تٓهی بوده انبانم از نانِ جو

نخوردم غذایی، مگر خونِ دل
که هستم زِ بودن ، بدنیا خجل

ندانی ،بدآن ! ای رفیقِ نزار
یکی از رفیقانِ عالی تبار

به مانند ما، بینوا و فقیر
ندانسته آمد، سرای حقیر

چو مهمانِ من شد، نشستم بَرش
خجالت کشیدم ، زِ آن منظرش

که محتاجِ نان بود و نانی مَرا
به انبان نبود از بَرای دوا

بَسی رنجه شد خاطرم ، نزدِ او
نماند از بَرایم دگر آبرو

کُنون ای برادر ، قضاوت نما
کُدامین زِ ما، دیده رنج و بلا

که گر باده خوردی زِ خونابِ دل
نبودی دگر، نزدِ مهمان خجل

چنین است، احوالِ درماندگان
تو خود شرحِ این رنجِ پنهان، بخوان

نویسنده :داود اشرفی مهابادی

خاطرات کهن مهاباد اصفهان...