(کرکس)

اگر گَنده خور کرکسی شُدعقاب
و یا پاره سنگی بشد دُرّ ِ ناب...

شود این توهّم ، مرا آشکار
که ناکس شود ،کس دَراین روزگار

رود سوی رفتارِ نیک و صواب
چو نیلوفر آید، بُرون از خلاب

زِ زشتی کشد دست و زیبا شود
زِ فرّ و بزرگی چو دریا شود

دریغا! بود این خیالی محال
که مانند شیری، بغرد شغال

که نا کس اگر کس شود ، بس عجیب
بُود زآنکه دریوزه گردد، ادیب

نویسنده :داود اشرفی مهابادی