(می دانم)

(می دانم)

هوا بس ناجوانمردانه دلگیر است می دانم
جرس در سینه چون شیری به زنجیر است می دانم

نمی خواهی بمانی یک دمی دیگر به دردستان
دِلت مانندِ من از زندگی سیر است می دانم

کسی درکی ندارد از تو ای تنهای بی سامان
فضا اندر جهان در حالِ تغیر است می دانم

نگو دیگر زِ بی مهری که آیینی نوین گشته
زمین آلوده بر انصارِ تکفیر است می دانم

بیا با من بشین ای خسته تر از سازِ ناکوکم
که غم اینجا بُرون از حّدِ تفسیر است می دانم

ولیکن با تمامِ غصه ها در این جهان اینک
رها کن نا امیدی را،نگو دیر است می دانم

بگو از عشق...چون درمان کند هر دردِ بی درمان
دریغا! عشق...هم امروزه تزویر است می دانم

نویسنده :داود اشرفی مهابادی

خاطرات کهن مهاباد اصفهان...