(ای دل)

(ای دل)

ای دل چه می کشی ا ز دستِ روزگار
کین گونه گشته ای در سینه بیقرار

هر کس که میرسد، زخمی زَند تو را
از ساده بودنت،از این همه وَقار

گویی که این جهان،لبریزِ کینه است
آیینِ زندگی، گُم گشته در غبار

خو کرده ای تو هم،با غصه های خویش
زآن رو که گشته ای،بر درد و غم دچار

گاهی که ناله ات،آتش زند به جان
اشکم شود روان،چون ابرِ نوبهار

ای همچو لاله ای افتاده از عطش
نفرینِ غنچه ها،بر دشتِ شوره زار

دیگر چه گویمت،وقتی که میزنی
از سینه هِق و هِق،چون زخمه بر سه تار

نویسنده :داود اشرفی مهابادی

خاطرات کهن مهاباد اصفهان...