(یاد دارم)

(یاد دارم)

یاد دارم یک شبی ناخوانده مهمانم شدی
خیره ماندی بر نگاهم ، برقِ چشمانم شدی

در غروبی سرد و بی احساس با آغوشِ باز
آتشی سوزنده در فصلِ زمستانم شدی

من کویری تشنه بودم ،تشنه تر از جوی آب
در کشاکش با عطش،یکباره بارانم شدی

مرده بودم در تعصب های خشکِ جاهلی
چون دمِ عیسی روان در جسمِ بی جانم شدی

من شدم مجنون، تو هم لیلای بی پروای من
در شبانگاهِ تَباهی،شمعِ تابانم شدی

راهِ کج بر من نمودی ، راست تا اقلیمِ عشق
باعثِ آوارگی از ملکِ کنعانم شدی

تازه چشمانم به چشمانِ تو عادت کرده بود
بیخبر رفتی و خون بر چشمِ گریانم شدی

یادِ آن شب تا اَبد در خاطراتم زنده است
گر چه باعث بر چنین حالِ پریشانم شدی

نویسنده :داود اشرفی مهابادی

خاطرات کهن مهاباد اصفهان...