(غریبی)

(غریبی)

هرچه ناله کردم از جان، اشک همراهی نکرد
سینه ام سنگین شد از غربت، ولی! آهی نکرد

دستِ تنها بودم و غم در دلم جولان گرفت
از جفا در حقِ این درمانده کوتاهی نکرد

یارِ بی انصافِ من میدید و ذوقی می نمود
این چنین نامهربانی ، هیچ بدخواهی نکرد

باز ممنونم از آن دشمن که حالم را چو دید
خنده بر این بینوا ، از روی آگاهی نکرد

گرچه تنها در غریبی سوختم اما! یقین
هیچ یوسف را چنین تقدیر در چاهی نکرد

نویسنده :داود اشرفی مهابادی

خاطرات کهن مهاباد اصفهان...