(فاصله)

(فاصله)

گرچه در کاخِ بلندت همه شب مهمانیست
کوخِ ما دربدران کوچه ی بی سامانیست

آن طرف خنده و این سو همه اش ناله و آه
وای از این دل که چنین در قفسی زندانیست

مثلِ آرامشِ ساحل دلتان می ماند
غافل از آنکه هوا در دلِ ما طوفانیست

بینِ ما فاصله افتاده و خود می دانی
خانه در باد یقین ، عاقبتش ویرانیست

دردِ امثالِ تو بی دردیِ مزمن باشد
دردِ ما مردمِ بیچاره فقط بی نانیست

می زنم بوسه به لبهای ترک خورده ی جام
شوکران قسمتِ ما در شبِ بی ایمانیست

حرفِ آخر سخنی سخت ولی تکراریست
چشمِ ما سوته دلان ، روز و شبش بارانیست

نویسنده :داود اشرفی مهابادی

خاطرات کهن مهاباد اصفهان...